Van klacht naar belevingsbos
Wat begon met een klacht over vallende takken, groeide uit tot een compleet nieuw belevingsbos.
Een klacht. Zo begint het vaker dan je denkt. Niet met een groot plan, maar gewoon met iemand die zegt: hier kan het beter.
In dit geval ging het om een stukje bos bij het Elizabethshof waar wel erg veel naar beneden kwam. Takken, hout, rommel. Niet bepaald een plek waar je rustig een rondje loopt. Dus gingen een paar collega’s van de Woonmensen zelf maar eens kijken. En tussen die collega’s stond ook onze buurtconsulent Rik Verheijen en bij hem begon het idee.
Dit kon beter. Sterker nog, hier moest iets mee gebeuren. Wat als we dit gewoon opruimen? En wat als we er meteen iets moois van maken? Er werd eerst gekeken naar de buurt. Waar is eigenlijk behoefte aan? Wat mist hier?
Al snel werd duidelijk dat het bos meer kon zijn dan alleen “opgeruimd”. Samen met Praktijkschool Apeldoorn werd gekeken hoe de plek ook gebruikt kon worden. Niet alleen om doorheen te lopen, maar ook als leer- en ontmoetingsplek.
Daarna ging het los. Samen met Praktijkschool Apeldoorn, Stichting Present, Missie Voltooid en De Eijk Groep / Eijkelboom werd het bos aangepakt. Gesnoeid, opgeruimd, ingericht.
En soms ontdek je dan ineens dingen waarvan je niet wist dat ze er waren. Achterin het bos stond bijvoorbeeld een Mariabeeld. Jarenlang verstopt, tot het groen werd weggehaald en het weer tevoorschijn kwam, zelfs de bewoners, die al jarenlang bij het Elizabethshof wonen, wisten dit niet.
Ook praktisch werd er goed nagedacht. Het pad is aangepast zodat het geschikt is voor rollators en rolstoelen. Want een mooi bos is leuk, maar het moet wel bereikbaar zijn.
Op 19 maart was het zover. Het belevingsbos werd officieel geopend door onze bestuurder Paul Tazelaar en Maurice Otten, directeur van Praktijkschool Apeldoorn.
Wat er nu ligt?
Een bewandelbaar stukje bos.
Een plek waar je kunt zitten.
Een plek waar je even naar buiten gaat zonder gedoe.
En misschien nog wel het belangrijkste: het ligt aan de ene kant naast seniorenwoningen. Dus bewoners hebben er echt iets aan. Even een rondje, even frisse lucht, even eruit. Aan de andere kant zie je Praktijkschool Apeldoorn, die het bos nu gaan gebruiken voor buitenoefeningen. Van een klacht naar een plek met waarde.
Daar zijn we trots op en dankbaar voor. Want dit soort projecten ontstaan niet vanzelf. Daar heb je mensen voor nodig die het zien, oppakken en dóórzetten. Zoals alle partners die hebben meegeholpen. En uiteindelijk natuurlijk voor de mensen die er straks gewoon lekker zitten. Zoals het hoort.
